privé idee, dag-boek van een ontdekkingsreiziger

(Dag) boek van een ontdekkingsreiziger en nog veel meer

Deze reis startte met een gesprek tussen Hans en mij. Dat gesprek ging kort over mindfulness en vooral over het verdienmodel dat het hier in het Westen geworden is. Maar verder kon ik niet oordelen omdat ik er niets van wist, behalve drie keer zuchten en loslaten. Tijd voor onderzoek. Tijdens dat onderzoek liep ik snel aan tegen 'luwt boeddhisme en het leven in het hier en nu' mijn verstand kraakte en ik kon er zeer weinig mee en bleef in rondjes draaien. Tijd om Hans in te schakelen. Hij vertelde dat hier en nu volgens Einstein niet bestond, aangezien tijd een illusie is, het is geen vaststaand momement. Maar met welke werkdefinitie kon ik wel vooruit. Hoe leef je in een niet bestaand hier en nu? Op de fiets kwam ik tot het volgende en dat schreef ik aan Hans.

Beste Hans,

Op de fiets heb ik na zitten denken over wat je zei over het hier en nu en Einsteins mening daarover dat het hier en nu niet bestaat. Het lijkt zo'n tegenspraak leven in iets wat dus niet bestaat.

Maar als ik een beeld mag gebruiken is het de plek waar mijn twee voeten in mijn leven tegen elkaar staan. Mijn ene voet staat dan wel in een kort recent verleden. M'n andere voet staat op de rand van een nog te komen toekomst, heden en verleden schuiven als een lopende band onder mijn voeten door. Hoe verder ik mijn voet in het verleden wegzet of laat staan des te verder die van de voet van de toekomst komt te staan des te moeilijker het zal zijn om het evenwicht te bewaren, dit lijkt wel de bekende spagaat en die spagaat zal mijn innerlijke rust niet ten goede komen. Bovendien heeft het geen nut om mijn voet in het verleden te terug te zetten of te laten staan, het verleden is een gegeven dat is een feit dat is voorbij. Daar kun je niks meer aan veranderen. wat ik wel kan veranderen is het gewicht, de zwaarte van alle negatieve gevoelens noem ze maar op die je ervaart daar in het verleden te laten en die niet meenemen naar het hier en nu, je hoeft het niet mee te nemen.

de rest van mijn gedachten hierover, allang bedacht door knappe koppen, komt nog. Nu nog eens een paar km trappen.

pas goed op jezelf

tot volgende week bij het concert ik wacht boven

grtjs

Vera

oh ja geld is gestort

vervolg

Als het hier en nu feitelijk niet bestaat volgens Einstein, dan is Hier en nu veel meer een staat van zijn waar het soort gedachten en gevoelens, voortkomend uit gebeurtenissen in het verleden, en het soort gedachten en gevoelens over gebeurtenissen in de toekomst teruggebracht zijn tot een kleinheid die de innerlijke vrede van een mens niet meer verstoort.

Gedachten en gevoelens leven een afhankelijk bestaan, ze zijn afhankelijk van mij. Als ik niet meer besta, bestaan zij ook niet meer. Dus ik ben degene die die afhankelijkheid kan doorbreken door de gedachte en of het gevoel, zonder oordeel te herkennen, te erkennen en nu komt de gehate term, daarna los te laten en zo de invloed op mijn innerlijke vrede te reduceren. Je kunt je twee voeten gewoon naast elkaar zetten waardoor je innerlijke in balans bent maar om het te blijven zullen we mindfull, zeer bewust moeten blijven leven.

Wat een energie komt er vrij als het niet meer gestopt wordt in onveranderbare zaken.

Mijn zoektocht naar het boeddhisme en die levensvisie ging verder en ik kwam mede door de live uitgezonden leringen van de Boeddhistische monnik in Amerika en veel lezen en opschrijven toch een stuk meer te weten en het werd mij steeds helderder, nog lang niet bij de Verlichting maar een eerste stap is gezet. Alleen is het moeilijk om dit met anderen te bespreken, het lijkt zo ver weg van het Westerse kapitalistische ik-denken te staan. Hoe verkoop je dat 'verlangen' bijna altijd leidt tot teleurstelling omdat wij door ons verlangen eisen aan iets of iemand opleggen waar die nooit aan kan voldoen? Hoe verkoop je dat in een maatschappij die door reclames op verlangen gekneed en getraind is? Hoe tegenovergesteld staat, de sky is the limit mindset ten opzichte van, de alles loslaten, mindset, het klinkt zo stuurloos, doelloos, ambitieloos maar het is het niet. Het doel van loslaten is de vrede in jezelf niet ondermijnen, of uithollen maar juist die vrede bewaren en dat is al moeilijk genoeg. Je bent namelijk zelf degene die je eigen rust verstoort. Waarom houd je schrikdraad vast als je weet dat het pijn doet?

Overpeinzing

Iedere vier of vijf jaar gooide ik mijn manier van lesgeven om, om mezelf scherp te houden. Ik wilde niet les gaan geven op een automatische piloot. Of men het vreemd vond, geen idee, ik deed het gewoon en gelukkig kon ik het ook doen in het toenmalige onderwijs. Het betekende wel veel werk te verrichten, werk dat ik met plezier heb gedaan.

Toen ik ging verhuizen om een nieuwe omgeving te leren kennen en me daar te settelen betekende dat dozen inpakken en heel wat werk te verrichten. Werk dat ik met plezier heb gedaan.

Nu na 4 jaar pensioen kwam het Boeddhisme op mijn pad nav een gesprek met Hans over mindfulness. Iets waar ik wel van had gehoord maar niet wist wat het echt betekende. Ik heb nu de tijd en ben op onderzoek uitgegaan. Heerlijk om iets nieuws te onderzoeken.

Dat onderzoek leert dan al snel dat het uit het Boeddhisme komt en al 2500 jaar bestaat binnen hun leefwijze. Toen ben ik me gaan inlezen in wat die leefwijze inhoudt en hoe mindfulness daar een rol in speelt. Weer werk aan de winkel.

Na een maand kwam The Walk of Peace op mijn facebookpad. Boeddhistische monniken die 2500 mile lopen in 110 dagen tijd door weer en wind en sneeuw en gladheid, ze liepen. Iedere avond als zij bij hun overnachtingsplaats aankwamen werd er een peacetalk gehouden door de leider van de groep. Die peacetalk sloot behoorlijk aan, het kon ook niet anders, bij de inhoud van mijn studie.

Ik ben, omdat dat bij deze leefwijze een cruciale betekenis heeft, gaan mediteren. Mediteren als een manier om inzicht te krijgen in mijn gedachten en gevoelens, niet uit noodzaak maar uit nieuwsgierigheid. Ik ben met Ademhalingsmeditatie begonnen en zuiveringsmeditatie en vergiffenismeditatie volgden al snel. De teksten voor mijn meditaties schrijf ik zelf omdat het dan woorden zijn die uit mijn hart komen en ja mediteren betekent werk aan de winkel.

Wil je je lesgeefmethode aanpassen dan is er werk aan de winkel, een nieuwe huisomgeving betekent werk aan de winkel. Je lijf revalideren van een letsel betekent werk aan de winkel. Inzicht krijgen in en aanpassen van je denk- en voelpatronen betekent werk aan de winkel.

Maar om dit werk te doen uit nieuwsgierigheid, zonder psychische of fysieke klachten niet bij psycholoog of therapeut lopend, dat past niet zo binnen de westerse cultuur merk ik. Hoewel geestelijke gezondheid toch best een issue is, nu nog steeds ver na de coronatijd. De tijd zal het leren.

Ik merk dat ik verander, anderen merken het waarschijnlijk intuïtief ook en zeggen zelfs dat ik altijd veel geluk heb. Dat stoorde me wel eens, ik heb ook mijn porties op mijn bordjes gekregen. Waarom wordt daar zo aan voorbijgegaan? Wat zien zij zien dan wel wat ik zelf niet zie, vroeg ik me af? Waarschijnlijk zien zij een gelukkiger mens. Dit lijkt mij een reden te meer om door te gaan op dit pad dat heel toevallig bleek aan te sluiten op mijn pad. Ik ben reuze benieuwd wat het mij gaat brengen.

Ik heb de stoute schoen ngetrokken en contact gezocht met Jennifer degene die the walk of peace met haar camera volgde. Ik heb haar mijn meditatietekst voorgelegd en gevraagd of het zo kon want ik heb geen idee of je je eigen teksten kunt schrijven. Dat kon antwoordde ze en dat geeft me vetrouwen om door te gaan. Tijdens een ochtendmeditatie kreeg ik het idee om aandacht te besteden aan het welzijn van mijn moeder, vader en broer en zussen. Het contact kan dan met de laatste drie weg zijn maar na veel jaren heeft het geen nut om de last van die breuk mee te blijven zeulen. Ik kan ze vanuit de grond van mijn hart het allerbeste wensen en ik meen dat ook. Niet dat ik het contact ga herstellen dat zou mijn innerlijke rust en verandering niet ten goede komen. Maar het verwijderen van etiketten voortkomend uit de door de traditie en maatschappij vastgestelde en verwachte rol die ik daardoor voor hen zag in mijn leven, zorgt dat ik steeds meer de mens zie los van de etiketten die bij een rol horen.

maart

vervolg

Tijdens Vesak in mei is er een grote lichtceremonie voor vrede en daar heb ik 5 kaarsen voor gesponsord, 1 voor mijn moeder, 1 voor mijn vader, 1 voor broer en zussen. 1 voor al mijn goede vrienden en 1 voor mezelf. Ik vond dat ik dit moest doen maar waarom kon ik nog niet uitleggen, het is niet als afsluiting, niet als begin maar om iets, een besef. Dat iets, was me nog niet helder genoeg om uit te leggen, nu zijn de woorden er wel.

Ik heb voor ieder een losse kaars gedaan omdat ik niemand wil dwingen om bij elkaar te horen als ze dat zelf, zelfs na hun dood misschien, nog niet willen. Ik ben (en ook mijn broer en zussen zijn dat) het product van het fysieke samenzijn* van twee mensen. In mij waren en zijn ze samen en blijven ze dat, ik kan niet 50% van mij weghalen. Maar dat wil niet zeggen dat ze, door mijn ouders te worden, buiten mij fysiek samen moeten zijn en blijven.

Net zomin hoef je, in mijn ogen, als broers en zussen, dus als groep voortkomend uit dit samenzijn van je gemeenschappelijke ouders, dit familie zijn naar buiten toe uit te dragen en naar binnen te voelen door je familie te noemen en je volgens de door de cultuur en maatschappij ingegeven patronen en rollen te gedragen. Dan blijf je, vanuit die gedachte, in mijn ogen etiketten op mensen plakken en daardoor dingen van ze verwachten. Dan ontstaat de hechting aan die door jou toegekende etiketten waar de ander waarschijnlijk niet eens van op de hoogte is dat je die geplakt hebt.

Mijn broer en zussen en vader en moeder zijn mens, een individu en dat individu- zijn wordt niet gedefinieerd door een naar mij als individu toe maatschappelijk, cutureel vastgestelde rol en de daarbij behorende gedragingen (ik noem ze etiketten) als vader, moeder, broer en zus. Ik merk dat ik steeds minder hecht aan de beperkende rol en de beperkende verwachtingen naar gedragingen toe die daaruit voortkomen, het zijn mensen punt uit. Net zoals ik mens ben en me niet naar de door anderen toegekende rollen en etiketten hoef te gedragen.

Door dit zo te stellen 'zie' ik ze veranderen( maar ook mezelf) completer worden, niet groeien vanuit ineens opspringende, verdrongen herinneringen maar simpelweg completer worden vanuit het niet meer naar hen toe, door mij beperkte mens-zijn. Misschien is het deze gedachte die ik vorm wil geven door de kaarsen te branden, Wij zijn allemaal mens, wij zijn niet de rol die ons door een fysiek samenzijn van twee mensen toebedeeld is. Wij zijn mens

conclusie

1. Dus ik moet nog twee extra kaarsen sponsoren want nu heb ik van broer en zussen een groep gemaakt, een groepsrol die ik hen toebedeeld heb en gezien alles wat hierboven staat is dat een etikettering en niet een erkenning van ieder als individueel mens.

2. En ik? Ik voel een aangename warme leegte in mij.

3. En ik besef waarom het goed voor mij was om vriendschappen de vriendschappen stop te zetten. Ik was dan door hunor andermans situatie en mijn eigen zelfgekozen houding daarin vast blijven zitten in gedachtepatronen die mij niet verder zouden helpen.

*hechting in boeddhistische zin het toekennen van eigenschappen aan mensen en dingen waardoor verwachtingen ontstaan door het fysiek samenzijn te noemen, heb ik het van alle emotionele verwachtingen die voortvloeien uit gehechtheid aan eigenschappen als liefde, ouderschap enz. ontdaan. Eigenschappen en verwachtingen ingegeven door patronen en gedachten die cultureel en maatschappelijk bestaan.

Waarom schrikdraad vasthouden als je weet dat het pijn veroorzaakt

een dag later nagekomen conclusie

iedere kaars staat dus voor een compleet mens en niet voor een indivudu aangeduid vanuit een maatschappelijke rol als vader, moeder of in het geval van mijn vader in de rol van een individu met een psychologisch probleem. Iedere kaars staat voor een mens. behalve de groep vrienden maar die zie ik als indivudu binnen een verzameling. Hen neem ik niets af door ze als groep te zien.

Twee dagen later

Als ik tijdens mijn meditatie aan het gevoel geluk denk dan komt er altijd een vleug verdriet in me op als een soort slag om de arm een soort rem. Er is tussen die twee gevoelens een koppeling ontstaan. Maar als ik aan verdriet denk dan komt er nooit een vleug geluk mee dan komen er andere gevoelens mee.

Er is dus een eenzijdige koppeling ergens ontstaan en ooit had het zijn nut en dat is gebeurd erken ik en respecteer ik maar nu mag ik die koppeling loslaten. Die koppeling heeft nu geen waarde meer geluk is geluk.

Dus als ik tijdens mediteren aan geluk denk en de vleug verdriet komt op dan keer ik door mijn adem terug naar het geluk dan laat ik de vleug verdriet respectvol los.

Om te weten waar het vandaan komt is niet belangrijk het is zo. Het zien en erkennen dat het zo is wel belangrijk net zoals het respectvol loslaten en dus het respectvol ontkoppelen van de deze twee gevoelens

11 april de reis gaat verder

Vanmorgen na het mediteren kwam de volgende gedachte bij mij op: Een deel van mijn leven en werk heb ik naast mensen gestaan en getracht om voor hen te zorgen, vooral mentaal door mijn analytische vermogens in te zetten. Toen mijn 'taak' er opzat zijn zij weggegaan of ik ben weggegaan zoals een leraar zijn leerling verlaat of een leerling zijn leraar verlaat. Zo gaat het in het leven alleen was er afstand voor nodig, letterlijk maar ook geestelijk om dit te zien.

Daarom is voor mij meditatie steeds belangrijker aan het worden omdat ik door meditatie oordeelloos leer zien. Het is niet belangrijk om het oordeel te zien, of mijn gedrag goed of slecht of weggegooide tijd of goed bestede tijd was, het is belangrijk om te zien: het was. Oordeelloos zien.

'Het was' heeft een dubbele betekenis, het 'was zo' in het verleden en in het verleden 'was het'. Vooral het besef dat het hoe dan ook verleden is, geeft ruimte tot laten gaan in het heden. Wat was hoeft niet meegedragen te worden, dat is geen verplichting, dus laten gaan is geen breuk in loyaliteit.

De mensen die ik nu om me heen heb, staan niet in deze relatie tot mij, hebben ook nooit in deze relatie gestaan, het zijn vrienden waar ik mee kan sparren en die mij daardoor iets leren. Vrienden die een totaal ander leven leiden hoewel zorgzaamheid wel een overeenkomst is.

Nu zorg ik mentaal voor mezelf, voor mijn rust en verandering, omdat ik met pensioen ben heb ik daar alle tijd voor. Ik heb alle tijd om de weg verder al lopend te ontdekken en ik zie wel waar ik uitkom. Van alle mensen in mijn verleden heb ik veel geleerd, soms pijnlijke lessen, soms mooie lessen. De pijnlijke laat ik gaan, aan de mooie ben ik niet gehecht in boeddhistische termen het zijn de mooie bloemen in mijn tuin. Of mijn tuin in andermans ogen een succes is interesseert me niet zoveel meer, ik leef mijn leven.

maandag

jaloersheid is je hechten aan wat een ander heeft en jij niet

je hecht je aan de door jou toegekende waardevolle eigenschappen van iets wat een ander heeft. Of het werkelijk zo is is van geen belang.

vrijdag

Vandaag bedacht ik me na een gesprek met een vriendin het volgende: Wring je niet in andermans bochten als jouw weg recht voor je ligt.

Ik vind het een mooie zin omdat het veel aangeeft.

Het zijn andermans bochten en niet de jouwe, als je je moet gaan wringen dan wordt het verwringen, allebei doet pijn. Vanuit jouw punt kun je vanaf een afstand naar andermans bochten kijken en jouw reactie op het wringen. De eerste reactie komt voort uit een vast patroon, bekijk het vanaf een afstand en reageer niet vanuit dat patroon en ook belangrijk, misschien het belangrijkste is volg die gedachtengang niet dan kun je er niet in verstrikt raken met alle negatieve gevoelens die dan meekomen. Die gedachtengang is niet 'waar' want die is uit meerdere ervaringen samengesteld. Haal rustig adem en bekijk je eigen reactie vanaf een afstand en dan dooft die reactie vanzelf uit. Als je merkt dat je meegaat in die gedachtengang, keer terug naar je adem.

zaterdag

Vanmorgen fietste ik door de polder en had het gevoel dat ik op vakantie was in mijn eigen geest. Het was geen zweverige gedachte, het was een heel concrete gedachte. Ik merk namelijk dat mijn altijd aanwezige innerspeech aan het vertragen is, er ontstaan adempauzes. Die adempauzes ervaar ik als rust. Denksnelheid en innerspeech snelheid zijn twee verschillende verschijnselen in een hoofd. Juist omdat het ene vertraagd is er meer ruimte, een bredere ruimte voor het ander.

Mijn geluk is met mij geboren en is dus altijd in mij aanwezig geweest en zal dat ook zijn. Ik zie geluk metaforisch als een rivier die altijd stroomt. Al is de rivier onrustig, stroomt hij ineens hard of vertraagd hij of droogt hij bijna op, al deze statussen zijn tijdelijk en dan stroomt de rivier weer zoals hij stroomde. Anderen of ikzelf kunnen de rivier vervuilen, kunnen de loop aanpassen of aan willen passen maar de rivier stroomt gewoon door.

maandag

Toen ik vanmiddag langs de Maas fietste bedacht ik het volgende:

Geluk is een rivier die van nature in je stroomt.

Het blijven herhalen van pijnlijke gedachten over gedane zaken of over onbereikbare zaken nu is als piesen in je eigen rivier. De waterkwaliteit, het geluk, wordt daar niet beter van. Dus stop met piesen in je eigen rivier door je bewust te zijn dat je dat aan het doen bent.

Als het hen helpt Mogen mensen komen zwemmen

Als het hen helpt Mogen mensen komen relaxen aan de waterkant

Als het hen helpt Mogen mensen komen wandelen langs het pad

Als het hen helpt Mogen mensen rust vinden bij mijn rivier

Maar

Hun afval zullen ze toch netjes zelf op moeten ruimen. Als ze hulp willen dan help ik ze natuurlijk mee.

Geluk, wat is geluk? Geluk IS. Het is niet afhankelijk van stoffelijke zaken of van anderen, het is afhankelijk van mij. Als ik er niet meer ben, is mijn geluk er ook niet meer. Het IS wordt door de reclame ingevuld als hebben, nog erger nodig hebben. Het IS wordt door de maatschappij ingevuld als dingen doen, volle agenda's, volle adresboekjes getuigen van geluk. Maar geluk is niet hebben, is niet doen, geluk is ZIJN. Net zo min als de rivier zich afvraagt waar het water vandaan komt dat hem tot rivier maakt, hij IS een rivier.

Vanmorgen vertelde ik mijn buurvrouw over piesen in je rivier, ze moest hard lachen en zei dat ze het voortaan netjes op de wc zou doen. Haar lachen was genoeg.

Woensdag

In het zonnetje over-bruggen

Ik ben tijdens mijn leven een aantal bruggen overgestoken. Soms uit iets wat op gekrenktheid boosheid, leek of uit iets wat als intuïtie voelde. Maar nu vanuit zoveel mogelijk oordeelloos observeren wordt mij duidelijker waarom: omdat mijn pad liep naar dit oordeelloos leren kijken naar het verleden. Naar het waarnemen daarvan zonder verstrikt te raken in een web van oude patronen van gedachten en gevoelens, omdat ik aan het leren ben om dit verstrikt raken te voorkomen. Ik merk dat dat werkt.Dat is ademhalingsmeditatie. Ik weet niet of het oordeelloos observen op mijn pad gekomen was als ik op het pad van en met mijn familie was gebleven. Ik weet niet of het op mijn pad gekomen was als ik verder gegaan was met bepaalde vriendschappen. En eigenlijk is dat niet van belang ; het is zo.

Het was goed dat ik de laatste vriendschap beëindigd heb. Uitleggend vanuit mijn verleden ben ik toen weer menig brug overgestoken zonder me af te vragen of het goed was voor mij. Het was niet goed voor mij in die zin dat de hulp die ik bood te concreet was voor mij en dus was het maar de vraag of het goed was. Ik heb dit trouwens zelf gedaan niemand dwong me. Ik hielp vanuit empathie (alsof ik in een spiegel keek) en niet vanuit mededogen

Maar toen ik de brug naar mijn weg weer overstak ontstond na boosheid en eindeloos zoeken naar waarom, ruimte voor reflectie en conclusie en voor studie, studie van de boeddhistische principes en denkwijzes.

Ik wil mensen helpen vanuit hun verhaal niet meer ondersteund vanuit mijn verhaal maar ondersteund door mijn vrede door mijn rust door mijn oordeelloze kijke. Mijn eigen verhaal is tot rust gekomen, ik kan er steeds beter oordeelloos naar kijken en die rust, die vrede hebben met verstoor ik niet meer. Helpen kan en kan in een abstractere vorm. Ik hoef geen bruggen over te steken ik blijf op mijn weg en kijk naar andermans weg. Bruggen oversteken is me in andermans bochten wringen terwijl mijn weg vredig voor mij ligt.

donderdag

onder de douche bedacht ik dat de opmerking Je moet het verleden laten rusten niet werkt. Dat is tegen een kind zeggen dat het geen snoepje mag pakken als de snoeppot op tafel staat.

Wat wel werkt, lijkt mij, is rust geven aan je verleden. Geef je verleden, zonder zaken te benoemen de rust die nu in je is. De rust vindt zijn eigen weg wel.

een mooi meditatie onderwerp

adem de rust van nu naar het vaag gevisualiseerde verleden ( hier kwam bij mij een baarmoeder en navelstreng visualisatie spontaan op. De navelstreng zat aan mijn hart vast.)'

volgende stap

adem de vrede van nu naar het gevisualiseerde verleden

ontmoeting

vanmorgen kwam ik mijn oude fysiotherapeut tegen bij de ingang van de bieb. We hadden het kort over waar ieder nu mee bezig is. Hij met de geschiedenis, ik met het inlezen in het Boeddhisme. Het werd vrij snel ongemakkelijk lachend beantwoord met, ik houd me verre van alles wat maar enigszins met religie te maken heeft. Ik geloof in de geschiedenis.

Weer vroeg ik me af waarom ik regelmatig deze reactie krijg, interesse in boeddhisme schijnt angst of wrevel op te roepen. Het past wel bij deze tijd waarin iets doen zo belangrijk is, aan wat je doet wordt je waarde ontleend. Aan plaatsbaar doen dan, binnen het kader van deze tijd passend wel te verstaan. Ik doe schijnbaar iets buiten dat kader en dat is dus niet plaatsbaar. Waarom het mij interesseert als mens is binnen het waardebepalend doekader niet van belang.

Dus houd ik mij gewoon op de vlakte….ik lees…. klaar, plaatsbaar en niet angst opwekkend.

zaterdag 25 april

Vaak hoor je bij crematies of begrafenissen zeggen, hij/zij heeft uit het leven gehaald wat er in zat. Vaak doelend op dingen doen. Ik hoop dat over mij gedacht of gezegd wordt: ze is geestelijk gegroeid zover als ze in dit leven kon groeien.

Je denkt nogal zwart-wit, zei iemand, zo makkelijk werkt het niet. Alsof denken ,zijn is. Maar zwart en wit heb je nodig om grijs te maken allerlei nuances grijs en vanuit dat denkgebied van zwart,veel nuances grijs,wit kun je kiezen voor een oplossing die dat ruime palet tussen zwart grijs,wit, kent. Vanuit grijs alleen kom je niet tot wit of zwart of een andere nunce grijs want je hebt alleen maar dat ene grijs. Zwart-wit denken geeft denkruimte wat niet inhoudt dat zwart-wit denken ook zwart-wit doen inhoudt en zeker niet, zwart-wit zijn betekent.

'ja zo werkt dat voor mij niet' citaat

Waarom vinden mensen dat een ander wel kan en soms zelfs moet veranderen maar vinden ze dat ze zelf onveranderbaar zijn? Waarom beseffen ze zich niet dat ze met twee maten meten.

zondag

Niks

Wat heb je vandaag gedaan?

Niks

Ik heb zitten kijken

Wat heb je dan gezien?

Niks

De beelden kwamen

En zijn ook weer gegaan

Wat heb je vandaag gedaan?

Niks

Ik heb zitten luisteren

Wat heb je dan gehoord?

Niks de geluiden kwamen

En zijn ook weer gegaan

Wat heb je dan vandaag gevoeld?

De zon op m'n gezicht

De wind op m'n huid

De vlieg op m'n arm

Ze kwamen

En zijn ook weer gegaan

Wat heb je vandaag gedacht?

Niks

Ja toch

Dat het mooi weer was

En dat was genoeg

Zondag

Niets doen

Niets doen, is vrij-zijn. Vrij-zijn van wat de maatschappij wil dat je bent namelijk druk-zijn. Een maatschappij die druk-zijn sluipend maar dwingend als norm van je eist en je laat denken dat je waarde afhangt van je drukdrukdrukzijn agenda. Niets-doen is vrij zijn van de fear in fear of missing out.

Niets doen is vrij zijn van die angst want niets doen is niet het gevolg van het verlies of ontbreken van druk-zijn, het is een bewuste actie een keuze. Helaas zien we niets doen te vaak als verlies en we voelen dat ook zo alsof niets doen ook niets zijn inhoudt. Maar het is winst, de winst van een eigen keuze, de winst van het ontbreken van angst, want ik kies voor niets doen.

Zeg tegen iemand dat je niets doet dan staat ook hij even stil in niets doen, even rust al is het maar twee drie seconden lang. Een mooi cadeau wat je hem geeft. Misschien is er een zaadje geplant dat ooit een boom wordt die hem schaduw geeft als hij die nodig heeft.

Zondag op de fiets

Waarom ik naar Arles en Saint Rémy wil

Ik wil me verbinden met de twee plekken waar zoveel schilderijen zijn gemaakt die voor mij in m'n leven van belang zijn geweest. Die mijn kijk op de mens en mijn kijk op de wereld mede gevormd hebben en blijven vormen.

Ik wil er gewoon zijn. Ingegeven door vriendschap en dankbaarheid voor Vincent die al die schilderijen gemaakt heeft, ondanks zijn psychische moeilijkheden. Ik wil er gewoon zijn.

Een plek als een totaal gegeven, een omgeving. Niet als alle losse plekjes waar ieder schilderij gemaakt is

woensdag

vanmorgen tijdens de meditatie dacht mijn brein van alles belangrijke dingen om belangrijke dingen. Door mijn adem bracht ik mijn brein tot rust. Mijn brein vertrouwt me, bedacht ik me. Mijn brein weet of althans leert dat ie door mijn adem weer tot rust gebracht wordt. Het klinkt allemaal vaag, maar het is heel concreet. Mijn brein vertrouwt me en weet dat wij vrienden zijn en dat ik vanuit vriendelijkheid op hem let zodat hij niet zal ontsporen in zijn oude patronen. Dit geeft nog niet goed weer hoe of wat, maar het geeft wel een verandering weer.

Je kunt niet met je brein omgaan alsof jij de dictator bent van zijn gedachten alsof jij bepaalt wat jouw brein mag denken en doen. Ga om met hem als een vriend en beschermen tegen ontsporingen. meditatie is dus voor mij een liefdevolle vriendschap met mijn brein en mijn gevoelens ontwikkelen.

Het lijkt een beetje op het trainen van de vertrouwensband tussen mens en hond. Een hond luistert naar je omdat hij je vertrouwd. Als een hond luistert uit angst voor jou dan gehoorzaamt hij slechts Hij luistert niet, maar uit angst doet hij wat je zegt.

vrijdag

vanmorgen bedacht ik waarom ik naar Arles en daint rémy wil. Niet waarom maar eigenlijk steeds meer hoe. Ik wil daar met open hart naartoe. Niet met open ogen, want dan kijkt de stad alleen maar terug. Niet met open oren, want dan hoort de stad mij alleen. Met open ogen en oren zou ik als toerist gaan. Ik wil, en nu wordt het vaag, kijken en luisteren met mijn open hart. Ik ga met open hart zodat de stad, als het dat wil ook zijn hart kan openen. Niet om mij onderdeel te maken van de stad, maar om de stad de gelegenheid te geven om onderdeel van mij te worden als de stad dat wil zoals de schilderijen van Vincent ook onderdeel van mij zijn geworden. Niet van mijn ogen maar van mijn gevoel.

Hierop aansluitend bedacht ik waarom Petra van New York houdt. Die stad is alles wat zij wil zijn maar niet kan of durft te zijn en wat Berlijn niet meer is. Groot, van buiten onafhankelijk, gericht op entertainment en op de middenklasse en de rijken, beetje dwars. Veel uiterlijk veel fake.Ze registreert het wel met foto's maar het is niets interns. Petra is Berlijn een stad met twee harten een stad zoals mensen leven soms rommelig soms opgeruimd maar wel echt.

Welke stad ben ik dan? Ik ben Auvers sur Oise een dorp. Mensen komen om iets te zoeken, mensen gaan als ze dat gevonden hebben of denken het gevonden te hebben. Sommige blijven. Mijn hart is de kunst die er was en die bog voelbaar is. Maar ook de rust die er heerst, de uitgestrektheid van de velden het stromen van de rivier. En binnen een half uur ben ik in Parijs de grote oude stad.

donderdag 7 mei Onder de Sint Jan Maria Mei maand

filosofische gedachte

geluk is, vrede is, liefde is. Ze zijn net als de lucht is. We zijn er altijd door omringd en van doordrongen maar we focussen ons op de verschijningsvormen. Gevoel en materie zijn verschijningsvormen waar we ons op richten en dan gaat het fout. Als aankopen het geluk niet meer geven dan wordt het tijd voor iets nieuws. Ze geven geluk, kortstondig, maar zijn het niet. En als je iets geeft dan kun je ook stoppen met geven. Dat geldt ook voor vrede, liefde die worden gegeven. Ergens zijn we de connectie met het is kwijtgeraakt, hoewel niemand zich druk maakt over ,lucht is. Dat doen we pas als we in ademnood raken. Het is sociaal bijna niet aanvaardbaar om gelukkig te zijn, niet als voorbijgaand iets maar als staat van zijn. begin een gesprek maar eens met antwoord Ik ben gelukkig op de vraag Hoe gaat het met je? Het gesprek valt stil want wat moet je daarmee. Hetzelfde geldt voor vrede en liefde. We praten en praten erover, schrijven boeken erover, maken films enz.enz. Het gaat erover want geluk is, liefde is, vrede is, kun je niet verbeelden want dan is het is weg net zoals de twee deeltjes in de quantummechanica. Meet je het ene deeltje dan is het tweede deeltje weg. Het is namelijk.

Ik kan nu wel zeggen Vera die gedachten van jou moeten niet gekker worden dan zal ik zeggen Het denken IS, gedachten niet die komen en gaan.

Conclusie als vrouw ben ik in geen enkele religie in de uitwerking daarvan in ieder geval gelijkwaardig. Vrede is een eerste instantie gebaseerd op gelijkwaardigheid tussen mensen. Iedere afwijking daarvan draagt wrijving, haat, afgunst en uiteindelijk oorlog in zich. die gelijkwaardigheid vind ik niet terug in welke filosofie zoals het boeddhisme dan ook. De filosofie aan zich is duidelijk en helder. De vertaling in de praktijk lijkt mij ook cultuur ingegeven te zijn en vooral gebaseerd op een samenleving van 2500 jaar terug dus het bestuderen van de theorie blijf ik doen. Het volgen van de praktijk doe ik kritisch wat ik nu zie gebeuren met de walk for peace. Is dat er een soort hype ontstaat, en hype gericht op een mens of twee mensen en iedere hype dwaalt af van de boodschap van die mensen. Hun boodschap wordt bijna een product dat verkocht wordt of zij dit zelf zo willen dat weet ik niet, maar vanuit mijn ogen zie ik het dan vind ik het vreemd dat haar gezegd wordt leren zien wat iets is dat niet gedaan wordt. Ik zie een sterfelijk mens met een sterfelijke boodschap en boodschap die doorgegeven kan worden aan de volgende sterfelijke mens. En zo zou de boodschap lang mee kunnen gaan.

Zaterdag

Vanmorgen tijdens meditatie wilden mijn hersens niet. Ze waren n.a.v. een gesprek gisteravond een verhaal

aan het bedenken voor en over Hans en ze waren niet te stoppen. Nieuwe verhalen lopen niet via oude , storende, patronen dus heb ik mijn hersens hun gang laten gaan en dat vonden ze fijn. Hoe harder je dwingt hoe dwarser ze worden.

Het verhaal is best goed geworden vind ik.

Er was er eens

Er was er eens man en die had al heel lang een mooie koffiekar* met een parasolletje, een stoeltje en vooral goede koffie (en ook thee). Met z'n koffiekar reed hij rond, vaak bepaalde hij zelf waar hij naartoe ging maar het kon net zo goed zijn dat hij naar iemand toe ging die hem gebeld of gemaild had omdat hij zin in koffie had.

De mensen waren altijd blij om hem te zien niet vanwege de flauwe klets, maar juist omdat ze eens rustig konden praten over dingen die ze belangrijk vonden. Hij luisterde leunend op de toonbank, bromde zo af en toe, draaide aan zijn snor en gaf soms in een zin wijze raad en daar liet hij het meestal bij.

Maar hijzelf twijfelde wel eens aan wat hij zelf aan het doen was. Wat was nou het nut van zo'n koffiekarretje en het gepraat, wat vonden de mensen er nu eigenlijk van? Toch vertelden mensen hem regelmatig dat zijn koffie lekker was, het gepraat goed was en dat ze weer opgekikkerd verder gingen met hun leven. En met een gemeend 'tot de volgende keer' namen ze afscheid. Dus eigenlijk was er geen reden voor twijfel maar toch…

Als er geen koffiedrinkers waren, dan pakte hij een stoeltje, ging zitten, pakte een boek of een cd en onder het genot van een lekker drankje dat hij onder de toonbank had staan, verdiepte hij zich in van alles en nog wat. Allerlei informatie die zijn hersens vermaalden zoals het machientje met de koffiebonen deed.

Als zijn karretje opgeladen moest worden dan ging hij graag naar één oplaadstation, een vriend die heel lang geleden tegen hem gezegd had 'jouw koffie is niet meer zo lekker'! Daar was hij toen van geschrokken, want slechte koffie betekent geen koffiedrinkers, geen mensen om mee te praten en uiteindelijk had hij dan zijn geliefde koffiekarretje moeten verkopen. Gelukkig is dat, door die vriend, niet gebeurd maar vanaf die tijd hield hij de kwaliteit van z'n koffie stukken beter in de gaten.

Zo bleef hij met zijn koffiekarretje rondtrekken en bleef het voor veel mensen een bijzondere plek.

En hoewel hij nog weleens twijfelde leefde hij en zijn koffiekarretje nog lang en gelukkig.

PS

Die mij maar een limoncello van onder de toonbank

*een foodtruck kar

zondag moederdag

Als ik Hans zijn pad vergelijk met die van eigenaar en uitbater van een koffiekar wat is mijn pad dan?

De afgelopen maanden zie ik als een soort retraite door me te verdiepen, lezen, denken en kritisch blijven kijken en leren, in het Boeddhisme en in meditatie. Ik heb tijd doorgebracht in rust met iets nieuws, dat vinden mijn hersens altijd fijn. Ik heb ook tijd doorgebracht met nieuwe manieren om oude, hinderende reactiepatronen vroegtijdig te leren stop te zetten en me niet meer mee te laten slepen daarin. Dit stoppen wordt geoefend door meditatie geconcentreerd op de ademhaling. ( die ook bog eens te gebruiken is voor mijn tinitus)

geleerd

• Mijn innerlijke stem is vaak een uitlegger, die nogal eens teruggrijpt op het verleden en dat weer uitlegt. Dat uitleggen is in het verleden zeer zeker nodig geweest. Maar dat teruggrijpen is nu niet meer nodig, maar dat is wel een automatisme geworden, ik kan het mijn innerlijke stem niet kwalijk nemen. Verleden is verleden en dat verandert honderd verschillende verklaringen niet, en dat is gewoon accepteren dat het zo was, genuanceerd waarschijnlijk zo was.
• Dus er wacht hem een nieuwe, misschien wel zijn oorspronkelijke taak, observeren van het heden, van het hier en nu. Observeren en analyseren en indien nuttig ook een verklaring geven daar is hij goed in en dat moet hij dus blijven doen.

• vanuit dat automatisme van de uitlegger heb ik met nogal wat mensen gepraat, met sommigen lang. Ik heb me niet beseft, bij de laatste groep, dat mijn uitlegger 'over' een situatie praat, als een soort leraar, een ingewijde tegen iemand die nog lang niet 'over' zijn situatie kan praten omdat die er nog midden in zit. Maar hierdoor bleef de uitlegger aan zijn oude rol vastgeplakt zitten.
• Dus iemand helpen wordt kortstondig, als een zaadje dat je in de grond stopt. Of het groeit hangt af van de grond, de mens, die het ontvangt. Als die voor het zaadje wil en kan zorgen is het goed voor hem. Het succes van een leraar hangt niet af van het succes van een individuele leerling. De leraar in mij wordt zaaier.

• Mijn uitlegger en mijn intuïtie hebben me wel signalen gegeven van pasop, let op jezelf je plakt de uitlegger nog vaster in zijn pude rol maar daar heb ik niet op gereageerd.
• dus dat ga ik wel doen, letten op de signalen komend vanuit mijn intuïtie en die niet meer wegredeneren.

• Op mijn website staat dat ik geen schrijfster ben maar soms wat woorden op papier zet. Gezien het aantal bezoeken worden mijn ' wat woorden op papier' meer gewaardeerd dan ik dacht.
• Nee ik ga me niet als een schrijfster gedragen of zo voelen, Mevrouw Schrijfster blijft zoals ze is maar ze is wel een meer gerespecteerd, essentieel deel van mij en mijn pad dan ik zelf ingeschat heb. Eigenlijk is dit wat de uitlegger altijd al gedaan heeft bedenk ik me, uitleggen dmv verhalenvertellen.

• Ik ben minder in beweging dan Hans, heb die beweging ook minder nodig. Observeren is veel meer vanuit een plek. Verschillende plekken bezoeken houden de observeerder wel scherp. Ik ben daarom ook geen bibliotheekbus, ik ben statischer. Als schrijver beweeg ik me niet letterlijk naar de mensen toe.

Maar dat is nog geen antwoord op de vraag, hoe zie ik mijn pad, wat is de basis waarnaar ik terug kan keren?

Ik ben de beheerder en vuller van de verhalenkamer in een grote bibliotheek.

Mensen komen om mijn verhalen te lezen en gaan weer.

Mensen komen om hun verhaal te delen en gaan weer.

Mensen komen om gewoon even te zitten en gaan weer.

Een enkeling komt om te kijken hoe het met de beheerder gaat en om een dieper vriendschappelijk welgemeend inzicht in de beheerder zelf te krijgen. Dan gaat de verhalenkamer voor even op een kier en wacht de grote bibliotheek daarbuiten.

Of

De beheerder zet zelf de kamer even op een kier en wandelt de grote bibliotheek in voor een uitwisseling van gedachten, voor inspiratie of gewoon voor koffie.

En verder moet er door de beheerder altijd nog gepoetst worden, gekookt, gegeten, ramen gelapt, boodschappen gedaan en de was gedaan. Maar ook, zeer belangrijk, opletten dat iemand de kamer niet als een soort bed and breakfast gebruikt.

Regelmatig over ideeën schrijven moet ook gebeuren en bedenken dat niet alles hoeft met iedereen gedeeld te worden. Dit heb ik de afgelopen maanden ook geleerd, mensen reageren vreemd als je zegt dat je uit interesse het Boeddhisme aan het bestuderen bent. Ze weten daarvgeen raad mee. Om me te beschermen tegen het niet begrijpen creeer ik een afgeschermd deel op mijn website. een olek waar ik de tekstem voortkomend uit gewoon schrijven kan plaatsten en veiligstellen. en ik ga vooral niet redigeren, maar schrijven schrijven in het nu voor het nu en dat is het.

ps

Wat mij ook duidelijk wordt, is waarom een drietal voor de beheerder niet zo werkt. Dit werkt alleen als ieder van deze drie er van doordrongen is dat er drie zijn die op de toonbank leunen en evenwaardig kunnen en mogen leunen. Dus niet 2+1

ps

studeren is goed voor mij