Sneeuw en gladheid

Sneeuw en gladheid

Ik hoorde het me tegen het aardige meisje dat mij mijn koffie gaf zeggen: 'Als je op mijn leeftijd iets breekt dan ben je er mooi klaar mee.' 'Op mijn leeftijd?' herhaalde een luchtig stemmetje lacherig in mijn hoofd: 'Op mijn leeftijd? Mens je bent net begin 70 doe niet zo voortijdig oud! Een beetje sneeuw, een beetje glad, dat is alles!'
'Nou dat heet toch gewoon voorzichtig zijn, anticiperen en alert zijn!' pareerde het stemmetje van de logica in mijn hoofd. Het stemmetje dat er voor gezorgd had dat ik niet teveel onnodige risico's genomen had de afgelopen winterse dagen.
'Alert zijn, ik noem dat gewoon bang zijn, stress om niets!' spotte stem nummer 1. 'Waar ben jij dan als ze in het ziekenhuis ligt met een gecompliceerde breuk dankzij een vervelend uitglijmoment, waar ben jij dan? Kom je met een bosje bloemen en een doosje chocola?' viel de logica hem redelijk onlogisch aan. Stem nr 1 viel even stil, precies genoeg tijd voor mij om ze het zwijgen op te leggen door een gevulde koek bij mijn koffie te bestellen.
'Je doet aan de lijn,' riepen ze tegelijkertijd, 'je had ons nog zo beloofd om dit niet te doen!' 'Zo blijf je te dik,' zei het stemmetje van de logica, het stemmetje dat net nog een doosje chocola had voorgesteld. ' Geloof ons maar, op jouw leeftijd val je makkelijker, dan dat je afvalt,' spotte luchtige stem nummer 1. Toen vielen ze stil, er is namelijk niets zo werkzaam in je hoofd als het creëren van een gemeenschappelijke vijand in dit geval de gevulde koek.
'Nou mevrouw ook op mijn leeftijd is het geen pretje,' zei het meisje van de koffie dat ik op begin twintig schatte. Het stemmetje van de logica rommelde nog iets onverstaanbaars maar bleef verder stil. Luchtig stemmetje nr 1 kon hier niets mee. En ik, ik genoot van mijn koffie, het eerste bakje buiten de deur sinds sneeuw en gladheid op ieders pad viel en dus ook op het mijne.