Naar Arles en weer terug

Naar Arles

Een reis
via Parijs
naar Zuid-Frankrijk
en weer terug

Over mensen toen en mensen nu
10 - 23 juni 2026

Voorwoord

Ruim 50 jaar geleden nam ik mij, staand voor een schilderij van Vincent van Gogh voor om ooit naar het zuiden van Frankrijk te reizen om zelf te ervaren hoe het daar is. In juni was het zover.

op reis

de eerste stappen
zijn gezet
de reis is begonnen
lang geleden bedacht
lang over nagedacht

vooral over het hoe
hoe wil ik er zijn
niet als toerist
jagend op de foto's
van kijk
zo ziet het er daar uit
kijk net als dat schilderij
maar dit is
wel het echte echt

na jaren ouder worden
weet ik wat ik wil
ik wil er gewoon zijn
zittend op een bankje
het liefst onder een boom
of ergens aan het water
ik wil er gewoon zijn

er zijn is mijn doel
er zijn in het nu
en rustig ervaren
hoe het is om er te zijn

Tussenstop Parijs

Peuken zoeken
Er lopen heel wat verwarde mensen rond in Parijs, het lijken er meer te zijn dan de vorige keer dat ik hier was. Nee ik heb het niet over de toeristen die hun weg zoeken. Ik heb het niet over de luid pratende gsmmensen, nee ik heb het over de inwoners als je dat tenminste kunt zijn als je op de straat leeft in een stad of ben je dan bewoner of ben je dat niet eens.
Hier tegenover mij op het Gare du Nord zijn er een aantal, stations en parken zijn hun domein. Het lijkt of hun leven ooit een afslag genomen heeft maar dat zij op dat moment even niet opgelet hebben en toen ontstonden er twee sporen. Ze bestaan nu, maar zijn ergens door het lot gescheiden van hun leven.
Ze doorzoeken, in zichzelf gekeerd de vuilnisbakken, ze rapen peuken op er zijn geen gedachten over gisteren of morgen, alle gedachten gaan over het nu, vind ik nu iets te eten, te drinken of te roken. Maar ze zijn en blijven mens en dat kan niemand ontkennen. Ook zij zijn de maatschappij, geen bestaan in de marge wat hun leven marginaliseert.
Want teruggebracht naar de essentie van menszijn wat is dan het verschil tussen de zwerver en mij? Dat is niet meer dan een douche, schone kleren, een huis, tandpasta en geld op de bank. Want verder zijn we allemaal 'peukenzoekers' op onze eigen manier. We zoeken allemaal naar iets waar we van denken niet zonder te kunnen en naar iets wat een behoefte heel even stilt, als een peuk die heel snel opbrandt. En dan gaan we weer op zoek.

Ontbijt

Er zijn van die gezinnen dat, als die de eetzaal binnenkomen, de lucht betrekt, het ademhalen zwaarder wordt, het plezier dat een gekookt eitje geeft, verandert alsof je er drie keer zout op hebt gedaan. Zo'n gezin kwam binnen, liever gezegd het eerste dat binnenkwam waren de opgespoten lippen van moeder, daarna volgde de rest. Vader zat er blijkbaar al, waarschijnlijk dat hem het lippenstiften van zijn vrouw te lang geduurd had.
Achter moeder kwamen twee dochters in opleiding, nog te jong voor allerlei botox gedoe maar oud genoeg om de daarbij behorende attitude al tot in de details te beheersen. Het hele gezelschap, aangevuld met oma en opa en de nodige tantes en ooms probeerde hun ontbijt aan twee kleine tafeltjes te nuttigen, dat werd inschuiven.
Dochter 1 had in de tijd dat dat inschuiven moest geburen al twee keer een ontbijt naar binnen gewerkt. Dochter 2 deed het iets rustiger aan met het ontbijt en ook met de attitude, ze knuffelde oma en opa en alle ooms en tantes. Dochter 1 keek met nog niet opgespoten maar wel getuite lippen naar dit, in haar ogen, ietwat kinderlijke gedrag.
Op dat moment kwam er nog een tante binnen, een beetje een chaoot zo te zien. Er was geen plek meer vrij te maken door nog verder in te schuiven, dus wees ik haar aan dat ze de vrije stoel en het vrije deel van mijn tafeltje mocht gebruiken. Ze was daar erg blij mee. Haar glimlach doorbrak de wolken, het ademen werd weer lichter, het was weer de stralende dag die het was voor de binnenkomst van het gezelschap waar zij wel maar toch ook niet toe behoorde.

Met de trein van Parijs naar Nîmes

als toen

het landschap
wordt steeds meer
Van Gogh
gouden korenvelden
met een beetje groen

een boerenschuur
verlaten oud en stil
nog net niet omgevallen
omdat het dat niet wil

de lucht kleurt blauw
een ander blauw
de zon is feller geel

het landschap is als toen
de lucht de zon als toen
de wolken gestreept
gestreept net als toen
en de mens die kijkt
die kijkt nog steeds
als jij
die kijkt nog steeds
als toen

Arles

het gele huis

op de plek
is een café
met vaste gasten
en een terras
voor toeristen
zoals ik

ik zit hier
en doe niets
ik kijk alleen maar rond

ik denk de auto's weg
de winkels
de rotonde

als ik heel lang kijk
dan zie ik
weer het park

en achter mij
tuft hoorbaar
de stoomtrein voorbij
jouw gele huis
bestaat niet meer
ik doe gewoon
alsof




Cathédral Saint-Trophime d'Arles

Mijn hersens

Zijn te klein
Te klein
Om in een hemel te geloven
Te klein
Om in het Nirvana te geloven
Daarvoor zijn mijn hersens
Gewoon te klein

Maar ze zijn groot genoeg
Om een aardig mens te zijn
Een mens die goed is
Voor een ander

Of het hierna
Hemel of Nirvana wordt
Ik heb geen idee
Maar goed zijn
Voor een ander
Daarvoor zijn mijn hersens
Gelukkig groot genoeg

Caféterras bij nacht

Wat de tijd doet en deed
'Toeristen staan zich te verdringen' staat er in menig folder. Er is geen toerist te zien en wie er loopt, loopt dit beroemde nacht terras voorbij. Het valt ook niet op, het pand staat leeg, het terras is vervallen. Er staat een scooter voor de deur geparkeerd en dat is alles. Op de houten vlonders loopt een klein kind aan de hand van z'n moeder de gele kleur van de muren zijn verschoten en vergaan. Café van Gogh is nog wel leesbaar.
En ergens vind ik het mooi dat dit veel bekeken en fel bewonderende café er nu bijstaat zoals het is vergane glorie, de tijd heeft het schilderij ingehaald. Eigenlijk is de status van dit café tegengesteld aan die van Vincent de schilder dit café ging van glorie naar verloederd, maar ik houd van dit café nog meer dan van het schilderij.
Hé, een groep Japanners die willen natuurlijk beslist op de foto hier. Helaas, de scooter is intrek het café niet.
Het is goed zo, net zoals je gele huis niet herbouwd is het huis waar je zoveel mooie dingen hebt gemaakt maar ook waar je de diepste duisternis leerde kennen. Het is niet herbouwd. Een bom in de Tweede Wereldoorlog verwoeste het. Het gat was geslagen, net zoals het gat in jou was geslagen.
Ik zit hier en het voelt goed zo. Geen opgepoetst oppervlakkig toerisme laat de tijd doen wat de tijd doet z'n tanden erin zetten. Ik zal je nog vaak komen deze week.

L´espace Van Gogh

Ziekenhuistuin Arles

Hoe kwam jij hier binnen
Op 23 december 1888
Voor de eerste keer

Liep je zelfstandig door de poort
Of kwam je binnen met de ambulance
Of kwam je met de politie binnen

Hoe kwam jij door de poort
Je oor afgesneden
Door het donkere in je hoofd

Door iedereen
Voor gek verklaard
Gevaarlijk verklaard
Je moest gewoon weg

De tuin is mooi
Er heerst hier rust
Niemand die hard praat

Het fonteintje in het midden
Spettert luidt het water weg
De vier bomen op de hoeken
Bewaken staat deze plek

Maar wat voelde jij
Verdriet, boosheid of juist opgelucht
Wat voelde jij eenmaal hierbinnen
Of voel je juist helemaal niets

Was het stil is je hoofd
De weg zo kwijtgeraakt
Hoorde je de echo van de leegte
Als er geen stem meer in je praat

Was het die stilte
Die angst met zich draagt

Wat voelde jij hier binnen
Drie keer
Door het leven
Zo onder uitgehaald

Was het stil
In die cel alleen
Je wilde niemand
In je buurt

Een gele vlinder
Vlindert gehaast
Geruisloos mijn blikveld in

Was het stil
Toen in je cel
Toen je geen mens
Meer verdroeg

Les Alyscamps

Ik zie
Dat wat ik altijd
Als banken zag
In het echt
Graftombes zijn

Je ziet
Wat je wilt zien
Tot je ziet
Wat het is
Dan zie je
Nooit meer
Wat je zag

De was

Vanmorgen de was gedaan
Soms is het leven lijden
Waarom deed de machine
Het programma uit zichzelf twee keer

Zo werd het geplande kort
Veranderd in on-gepland lang

Nu hangt de was op het rek
Ik ruik dat het lekker ruikt
Het lijden is voorbij
Op naar het terras bij nacht
Waarvan ik zeker weet
Het wacht op mij

Brief

Vanavond
Na het eten
Heb ik mijn brief
Aan jou
In de brievenbus gestopt

De brief
Wordt echt gelezen
Door mensen
Daarvoor uitgezocht

Ik heb geen foto's gemaakt
Ik wil het me herinneren
Zoals ik het heb gedaan

Ik wil het me herinneren
Zoals ik het nu schrijf

Les Alyscamps

Ik zie
Dat wat ik altijd
Als banken zag
In het echt
Graftombes zijn

Je ziet
Wat je wilt zien
Tot je ziet
Wat het is
Dan zie je
Nooit meer
Wat je zag

Nog steeds

De groepen en de groepjes
Ze komen en ze gaan
Ik zie in alle talen
Is dit het
Op hun gezicht te staan

Ja, dit is het
Vergane glorie
Verbleekt geel
En een leeg terras

Maar zit hier even stil
Doe weg die gsm
Die alles ontzielt
Wat het te pakken krijgt

Laat je eigen ogen zien
Want de ziel
Is er nog steeds

Laat je eigen oren horen
Het gelach van toen
Het geluk van toen
Het verdriet van toen

Laat je ogen zien
Laat je oren luisteren
Zij vinden de ziel van toen
Want die is er nog steeds

Live onderbroekenlol

Le Tambourin
Wat ik altijd mooi vind om te zien, is een groepje Franse mannen op een terras zo van 50 jaar en ouder. Het is zaterdag het is hun terrasdag zo te zien en dat is de zaterdag al hun hele leven lang. Wie naar wie luistert is niet te zien. Ik denk dat iedereen praat en niemand luistert, want ze zitten hier om bij te praten niet om bij te luisteren. Een van de mannen heeft een pakje meegebracht dat schijnbaar net bezorgd was en maakt het open. Wat het ook is, hij krijgt het, zover als ik kan zien, nooit meer in elkaar. Iedereen pakt het uit elkaars handen en ze vertellen luid hun aanwijzingen door elkaar.
Maar er is altijd een stille in de groep zo een die op het moment suprême z'n hand uitsteekt en zonder woorden in elkaar zet wat in elkaar gezet moet worden. Hij geeft het weer terug en nog steeds zijn evenwichtige rustige zelf. Tot de volgende bestelling uitgepakt wordt. Het is een onderbroek en iedereen op het hele terras buldert van het lachen. De onderbroek wordt zonder gene geshowd en aan elkaar doorgegeven en met hoofdgeschud passend of niet passend verklaard. Mijn Frans is niet zo goed maar aan het gelach te horen en aan het gewijs te zien begrijp ik ook wel waar dit gesprek tot in de detail over verder gaat. Dit is voor mij en voor het hele terras live onderbroeken lol. Gelukkig heeft iedereen de foto's nog

L'espace Van Gogh

De vlinder

Ik wacht
Wacht op de vlinder
Die ik gisteren hier zag
De mooie gele vlinder
Die vlinderde
Van bloem naar bloem

Hé daar vliegt ie
Nee, dat is een gevallen blad
Ik vrees
Dat mijn vlinder
Een eendagsvlinder was

Fondation Vincent van Gogh

Zo Vincent, daar staan we dan oog in oog met elkaar in een museum dat jouw naam draagt hier in Arles. Een museum voor moderne kunst waar kunstenaars hun werk laten zien, kunstenaars die net als jij de conventies willen doorbreken.
Hoe bijzonder om jou hier te zien op een schilderij dat ik zo goed ken uit Amsterdam. Zelfportret met pijp. Ik ben nu drie dagen hier en ik snap waarom je verliefd bent geworden op het licht hier, op het blauw van de lucht, want wat is dat blauw, blauw.
De zon schijnt hier feller de zandsteen gele huizen kleuren nog zandsteen geler, de rode pannendaken kleuren nog roder. Ik snap hoe jouw kleurenpalet hier veranderde maar ik snap ook dat je hier een vreemde was en bleef dat je ook hier niet paste als mens in deze maatschappij. Te gedreven, te vernieuwend en juist dat 'te' was voor jouw omgeving te veel maar ook jou werd het te veel.
Ik ben blij dat ik aan deze reis begonnen ben. Ik ben nog een behoorlijk aantal dagen hier. Ik zie waar jij gewerkt hebt. Je bent hier nog voelbaar. Misschien niet voor de snelle toerist maar wel voor mensen zoals ik mensen die minder waarde hechten aan het verhaal van jouw gekte. Natuurlijk had je je problemen maar als artiest liep je tegen andere grenzen aan, te vernieuwend, te gedreven wat ben ik blij juist met dat 'te'

Niet alles

Ik weet dat wat ik denk
Misschien niet zo respectvol is
Maar toch dit café
Lijkt het café
Voor de kansarme mens

Hier kopen ze hun krasloten
Hopend op het grote geld
Ze krassen en ze krassen
Verspelen krassend hun laatste cent

Is er geld gewonnen
Dan koopt men weer een lot
Want misschien je weet maar nooit
Is dit het winnend lot

Om 10:00 uur 's morgens
Zitten ze binnen al aan de cognac
Kijken voor zich uit
Of de toerist en de krassers
Helemaal niet bestaan

Maar hier is iedereen welkom
Als men maar netjes blijft
En al bewijs je
Dat er geen geld
Voor de bestelde koffie
Op je rekening staat

Dan sta je na gevloek getier
Buiten op straat
Omdat je rekening niet betalen
Ook hier niet netjes is

Drie werelden op een plek
De toerist, de drinker en de krasser
Iedereen is welkom
Als wat je doet maar wel netjes is

De bus door de Camargue naar Saintes Maries de la Mer

Tu te rapelle
Ze stonden net voor mij te wachten op de bus, een ouder echtpaar zeg maar van de opa en oma leeftijd. Opa praatte en oma luisterde en aan het gemak te zien ging dit al heel lang zo. De bus naar de Saintes Maries de la Mer in de Camargue was iets verlaat. Ik had geen haast. Voor € 1,10 één uur in de bus mogen zitten daar hoef je in Nederland niet op te hopen. Het inchecken, want zo heet dat als je online je kaartje koopt, ging niet vlekkeloos maar ik had betaald dat bleek toen ik het checkte in de Rabo-app.
Opa en oma zaten naast me aan de andere kant van de gang. Opa praatte nog steeds en oma luisterde nog steeds en wees zo af en toe iets aan. Menig keer hoorde ik 'weet je het nog' maar dan in het Frans. Ze reden door een heel ander landschap dan ik, hun landschap was het landschap van 'tu te rapelle'. Opa praatte en oma wees en luisterde. Maar wat opa zo charmant maakte, was het feit dat hij het plastic flesje uit oma's handen pakte. Het flesje met zo'n weerbarstig dopje waar we allemaal mee gevochten hebben om het weer dicht te krijgen. Menig niet geplande overstroming in menig tas heeft ook mij geleerd dat het dopje eerst moet klikken en dan kun je het pas dichtdraaien.
Opa kende de techniek, oma niet. Waarschijnlijk heeft opa het al 100 keer voorgedaan zonder resultaat maar wat hem juist zo charmant maakte was dat hij het pakte, het dichtdraaide en niet zei 'tu te rapelle'. Nee, het ging in alle stilte. Ze reden door hun landschap zoals ze het ooit vroeger hadden gezien zoals het was in de tijd dat plastic flesjes met weerbarstigste dopjes nog niet bestonden.

Op de plek waar hij stond

Waarom denk ik
Dat als ik thuis ben
Terug van deze reis
Voor een schilderij
Van Vincent staand
Niet in staat ben
Om mijn tranen te beheersen

Waarom denk ik
Dat ik emotioneel
Ga reageren
Waar Ik toch vaak
De emotionele rust zelve ben

Waarom
Vraagt dat stemmetje
Ergens achter in mijn hoofd
Wat denk je
Zegt het lachend
Van dat glaasje zeg maar glas wijn
Net gedronken op dat terras
Terwijl het buiten
Nog 30 graden was

Dat zakt in je benen
Maar ook in je gevoel
We zullen zien
Zegt het stemmetje
We zullen zien zeg ik
Inderdaad zegt het stemmetje
We zullen het beide zien

Achter mijn voetstappen aan

Alleen reizen
Is niet bang zijn
Voor de stilte
In je hoofd

Is niet bang zijn
Voor wat waarschijnlijk
Niet gebeuren gaat

Alleen reizen
Met jezelf op stap
Is er achter komen
Hoe sterk
Je eigenlijk bent

Niet dat je
Dat niet wist
Want je ging
Alleen op pad

Maar het weten
Ik heb het toch weer
In m'n eentje
Gedaan

Alleen reizen
Is gewoon gaan
Weten dat je het kunt
Dan loop je vol vertrouwen
Achter je eigen voetstappen aan

De reisleider

Ik zit hier in de tuin van het ziekenhuis, ik heb m'n horloge afgedaan, want hoelang ik hier zit is niet belangrijk. De rust is belangrijk, de prachtige aangelegde tuin is belangrijk en het contact maken met deze plek is belangrijk.
Regelmatig komt een reisleider met een groep mensen door de poort. Hij of zij houdt een foto omhoog van het schilderij dat hier gemaakt is en dan volgt er een korte uitleg waarschijnlijk over een afgesneden oor. Daarna is het tijd voor een foto en inpakken en wegwezen. Er is nog veel te doen vandaag, te doen als tien minuten luisteren een foto maken en inpakken en wegwezen. Om hier te zijn en de plek te ervaren daarvoor krijgen ze van hun reisleider helaas geen tijd.
Maar als je zo als ik hier een tijdje zit, dan wordt hun zacht gepraat het geluid van toen. Toen het hier een ziekenhuis was en achter de muren de patiënten sliepen om beter te worden of juist niet. Dan wordt het zacht gepraat van de groepen die komen en die gaan onderdeel van het geheel waardoor de tijd van toen hier nog steeds leeft.Saint Rémy de Provence

Een ontmoeting

Ze stond naast me te wachten op de bus naar Saint Rémy de Provence, ik denk dat ze zo ongeveer mijn leeftijd had. Ze vroeg of ze me kon helpen maar gelukkig had ik alles, zelfs het Franse transportsysteem tot nu toe redelijk onder controle. Zij woonde in Arles vertelde ze en ging voor vrienden naar Saint Rémy om daar tijdschriften, van die papieren dingen, in het Duits te halen. Het werd steeds moeilijker om die te vinden, vertelde ze omdat het internet alles in alle talen aanbood. Maar haar vrienden lazen liever echte tijdschriften.
De bus kwam en we stapten in, ik ging een rij schuin achter haar zitten zodat ik rustig van het landschap kon genieten. Ze draaide zich naar mij toe en gaf me een kaart. Deze had ze zelf geschilderd in aquarel. ´Ik ben wel geen Van Gogh,´ zei ze,´ maar ik heb mijn best gedaan.´ Ik vroeg haar of ze haar handtekening op de kaart wilde zetten en dat deed ze.
In Saint Rémy kwam ze naar me toe en vroeg me of ik zin had om samen te gaan lunchen, ze wist een aardig restaurantje. Daar hebben we gezellig zitten praten en eten. Daarna zijn we ieder ons eigen weg gegaan. Het was een leuke ontmoeting zo maar ergens wachtend op de bus.
De rekening hebben we wel gesplitst want het leven daar is duur genoeg voor 1 persoon alleen.

Saint-Paul de Mausole

In jouw kamer

Heb je hier
Gehuild geschreeuwd
Uit angst
Uit eenzaamheid
Je mond gehouden

Hoe vaak
Stond je hier
Hier aan dit raam
Hoe vaak
Heb je getekend
Geschilderd wat je zag

Een gele vlinder
Vlindert
Van lavendel
Naar lavendel
Beneden in tuin

Geniet
Van het vrij zijn
Omdat hij de muur
Om deze tuin niet ziet

Hoe vaak
Hoe vaak
Hoe vaak
Stond je hier
Achter de tralies
Tot je de weg
In je hoofd
Weer gevonden had

Saint-Paul de Mausole

In de gangen

Kleine kinderen schreeuwen
Hun echo achterna
Sloffen met hun voeten
Alsof ze zombies zijn

Deze geluiden achter me
Ze maken me bijna bang
Ze klinken zo echt
Hier in deze gang
Zo echt gestoord en gek
Juist op deze plek

Was het hier ooit stil
Misschien als iedereen sliep
Of klonk het gejammer
Ook dan in deze gang

Klonk hier het geklaag
Van ieder mens
Die hier moest blijven
Die hier moest zijn
Alleen nog welkom hier

De vogels schrikken op
Door het kinderlijk geschreeuw
Of zit het schrikken van gegil
Verankerd in hun DNA

Was het hier ooit stil
Ik denk van niet
Want de echo
Echoot het geluid van toen
Nog steeds te echt na

De tuin

Het is hier zo mooi
Zo rustig
Zo stil
Alsof dit gebouw
Twee gezichten heeft

De ene kant
Lawaai drukte ontspoord
De andere kant
Rust stilte evenwicht

De kinderen zingen
Zacht een aftellied
Ze lachen van plezier

Twee gezichten
Een gebouw
Twee kanten
Van het leven
Twee kanten
Van ieder mens

Verder gaan

Ik loop hier weg
Zoals jij deed
Door de laan
Met hoge bomen
Door de kleine poort
Zoals jij deed

Ik volg de weg
Olijfgaard rechts
Olijfgaard links
Nog een stukje
Recht vooruit

Dan rechtsaf
Naar het dorp
Keek je op het kruispunt
Nog een keer om
Of liep je vastberaden
In de richting van het dorp

Ik vind het fijn
Dat de weg terug
Naar beneden glooit
Terug naar het leven
Met uur en dag en tijd

Vol verwachting
Reizend naar Auvers
Een beetje wankel nog
Maar hersteld verklaard

Ik loop
Wetend waar naartoe
Wetend van het eind
Het laatste stuk
Natuurlijk met je mee

Arles
Le Tambourin
Café van Gogh

Ik zit en kijk
Laat de tijd verstrijken
Woordeloze stilte
Woordeloze rust

Ik vond hier kijkend
Iets waarvan ik niet wist
Dat ik er naar zocht

Maar het lag
Hier te wachten
Totdat ik het vond

Een woordeloze stilte
Een woordeloze rust

De vrouw in de rode jurk

Ze heeft haar rode jurk aan
Haar make-up kostte tijd
Zou hij er al zijn
Is ze niet te laat
Ze staat en kijkt

Kletst om de tijd te doden
Vrolijk met iedereen
Maar helaas voor haar
In haar mooie rode jurk
Vanavond komt hij niet
Maar helaas voor hem
Ze kletst ongedwongen
Vrolijk met iedereen door

Oeps

De Japanners zijn in de stad
Met hun eigen foto stijl
Selfie hier selfie daar
Selfie voor dit gebouw
Selfie voor dat huis
Armen gespreid
Ik snap niet waarom

Zonnebril op
Hoedje staat recht
Niemand ziet
Dat jij het bent
Maar dat maakt niet uit

Zelfs de kleinste kinderen
Springen in de houding
Getraind, gedrild
Doen papa of mama na
De Japanners zijn in de stad

Oeps, nu ik goed kijk
Zou het eerder de Chinezen kunnen zijn

De Chinezen zijn in de stad
Met hun eigen foto stijl
Selfie hier selfie daar
Selfie voor dit gebouw
Selfie voor dat huis

Of zouden het toch Japanners zijn

Le jardin d'été

Die groep met meiden
Zwermt rond de koningin
Stoten allen geluiden uit
Er nadert een tweede koningin

Geheime signalen
Ontgaan de eerste koningin
Want een van haar bedienden
Smeert zojuist haar benen in

De jongens spelen tikkertje
Voor dit gedoe te jong
Ze stuiven door het park
Op jacht naar menig pet

En er zijn er altijd twee
In dit geval zijn het er drie
Die doen hun eigen ding
Trekken zich nergens iets van aan

Koningin één is met haar gevolg
Een eindje verder weg gaan staan
Koningin twéé trekt zich hier
Ogenschijnlijk niets van aan

Tijd om te gaan
Neuzen geteld
Twee meiden komen
Nonchalant te laat

On y va roept de docent
Voor de zoveelste keer
Als ze weg zijn uit het park
Keert de stilte weer

Een domme duif
Poept op mijn hoofd
Ik snap de hint
Ik ga

mijn straat

hier in mijn straatje

ben ik te gast
mensen leven hier
lachen hier
maken luid ruzie
of vieren
een verjaardagsfeest

ze kijken televisie
luisteren naar jazzmuziek
het is een smal straatje
autoloos zoals je ze hier
heel vaak ziet

buiten brandt de zon
binnen is het koel
gewoon een Frans straatje
waar ik voor even woon

Helaas

Nee, mevrouw

Wat u nu aanwijst
Dat is niet de brug
Niet dè brug

Deze is nep
Nagebouwd
Op de verkeerde plek

Net zoals
Het bruggetje van Monet
Ook nummer zoveel
In de tuin daar is

Alle twee nep
Maar het geloof
Maakt van dit nep
Gewoon het echt

Bar L'Aficion

Reiziger alleen

De reiziger alleen
Je hebt ze in soorten
Je hebt ze in maten
De gestreste
De relaxte
De neem me niet kwalijk
Dat ik hier loop
Die voor iedereen
Naar de zijkant gaat

De ik ben hier reiziger
Ik ben hier
Omdat ik hier wil zijn
Die zegt ober
Doe me nog een glas wijn
Op het leven
Op mijn leven
Waarin ik geen enkele moeite heb
Om een reiziger alleen te zijn

In mij

Het kostte tijd
Om hier geen toerist
Of reiziger te zijn

Steeds op zoek
Naar iets nieuws
Naar een nieuw wauw

Een wauw voor thuis
Een wauw voor straks
Een wauw voor een verhaal

Het kostte tijd
Om mijn toerist
En ook mijn reiziger
Hun eigen weg te laten gaan

De toerist die zegt
Het lijkt op thuis
De reiziger die zegt
Ik voel me thuis

Maar ik als mens die zegt
Ik ben hier thuis

Lagen
Als je me zou vragen
Wat bracht je deze reis
Dan zou ik zeggen
Lagen
Lagen verf
Kreeg ik er bij

De laag
Van de warmte
De laag
Van de zon
Van de olijven
Van de huizen
Van de intens blauwe lucht

Ik kreeg de laag
Van de sfeer
Zoals die toen was

Ik kreeg de diepe laag
Van het besef
Dat het toen
Niet anders kon

Hier overheerst het geel
En het intense blauw
Hier kan het niet anders zijn
Dan hoe jij
Het geschilderd hebt

Wat bracht me deze reis
Ik kreeg er lagen bij
Lagen diep verborgen
Op het uiteindelijke schilderij

Afscheid zonder afscheid

Het wordt moeilijk
Om hier weg te gaan
Om afscheid te nemen van
Mijn ochtend café
Mijn glaasje wijn
Op het terras
Tegenover het Colosseum
Mijn bakker
Verderop in de smalle straat
Mijn supermarkt
Mijn koele appartement

Het wordt moeilijk
Afscheid te nemen
En weer thuis
Uit te leggen
Hoe het hier is
Hoe het hier was

Herinneringen vervagen
Maar gelukkig
Zit de kern van hier
In jouw verf gevangen
Daarom neem ik
Morgen afscheid
Zonder afscheid

Terugreis

Back to reality

Reddende engelen

Eindelijk, na een zware reisdag die ik voor een deel aan mezelf te danken had, stond ik om 23.00 uur buiten bij Gare de Lyon te wachten op de bus. Het scherm gaf aan dat de bus, hoe kan het ook anders vandaag, te laat was. Er kwamen meer mensen aan. Met een van de vrouwen raakte ik aan de praat, want ze sprak Engels. We hadden het over het weer, over de vieze lucht in Parijs en over de vele vertragingen die niet alleen door de hitte veroorzaakt werden.
Ik had al besloten om minstens een jaar niet meer te mopperen op onze spoorwegen. Van de 10 treinen die ik hier gehad heb, was er een op tijd en was er een op de aangegeven tijd bij het eindstation en dat was de trein van Nîmes naar Arles. De bussen doen het een stuk beter, tot bus 91 dus.
Eindelijk kwam er een bus 91 eraan. Iets klopt niet zei de mevrouw. En ze wees me op de halve rode streep die door nummer 91 liep. Deze gaat niet naar Gare du Nord zei ze deze rijdt een korter ander traject, kijk maar naar die rode streep.
Die rode streep zou mij totaal ontgaan zijn, en als ik hem al had gezien, had ik niet geweten wat de betekenis was. De mevrouw stapte naar de chauffeur en hoewel niets me meer kon verbazen verbaasde me het volgende toch, hij wist het ook niet, dus belde hij naar het hoofdkwartier. De hele bus was volgestroomd, ja er waren al een paar bussen uitgevallen dus er wilden veel mensen mee. Na 10 minuten nam iemand op het hoofdkwartier op en wat bleek deze bus moest de andere kant uit. Alle mensen moesten uitstappen en deden dat heel gelaten, ze waren het gewend.
Gelukkig kwam de echte bus 5 minuten later en iedereen stapte in. Ik ook om klokslag 123.59uur stond ik in mijn hotel dat, ondanks de voorspelling van de ardige mevrouw, niet in een pompoen veranderd was.
Het was een lange warme dag maar gelukkig hadden er vandaag twee reddende Engelen mijn pad gekruist: een lieve beschermengel in Avignon die mijn treinkaartje snel kon boeken en er voor zorgde dat ik toch in Parijs kwam en eentje in Parijs die ervoor zorgde dat ik bij mijn hotel kwam.
Mijn dank aan deze reddende engelen, reddende engelen bestaan echt en doen zich voor als gewone aardige lieve behulpzame mensen. Dankzij hen ben ik aangekomen waar ik wezen moest, heb ik goed kunnen slapen en onderneem ik vandaag het tweede warme deel van mijn reis naar huis.
Dinsdag
Bijna thuis na een vlekkeloos deel 2 van de reis naar huis en ik realiseer me dat mijn dagelijkse leven een tijdje nodig zal hebben om weer op te starten. Ik heb de tijd.

Epiloog

Balletje in een flipperkast

Ik voel me
Als een balletje in een flipperkast
Ik flipper ongewild
Tussen Arles en Parijs
Tussen Saint Rémy en Avignon
Tussen Parijs en huis
Het duurt nog even
Dan komt het balletje
Zoals altijd na een reis
Rustig weer thuis